Ciało jest wehikułem dla duszy, gdyż jesteśmy stworzeni jako istoty duchowe. Jego stan jest ważny dla naszego rozwoju duchowego, skoro „w zdrowym ciele zdrowy duch”. Ciekawym elementem starożytnej wiedzy jest opis ludzkiej struktury energetycznej, na którą składa się siedem ciał oraz dziesiątki czakramów, wiążących energię owych ciał z nieograniczoną energią Wszechświata. Posiadamy następujące ciała: fizyczne, astralne, mentalne, intuicyjne, atmiczne, monadyczne i ciało boskie. I to najwyższe ciało boskie interesuje mnie najbardziej. Wibracje tego ciała  łączą duszę z wymiarem uniwersalnym, co oznacza zjednoczenie z Bogiem, bo ''czyż nie jesteśmy świątynią Boga?''.

Najstarsza medycyna świata– ajurweda –leczy holistycznie: ciało, umysł i duszę. Z jej punktu widzenia kluczem do zachowania doskonałego zdrowia na długie lata jest umiejętność równowagi umysłu i ciała, które pozostają w sprzężeniu zwrotnym. Gdy mamy niespokojny umysł, zaczynają się problemy z ciałem i na odwrót. Wedy mówią, że umysł może być naszym przyjacielem lub wrogiem. A więc pojawia się pytanie:, jak uczynić go naszym sprzymierzeńcem? I tylko spokojny i zrelaksowany umysł może być pożyteczny dla nas.

Istnieją trzy guny natury materialnej: dobroć, pasja i ignorancja, którym podlega człowiek i które wytwarzają dobrą lub złą karmę (karma - łańcuch działań i następstw; kosmiczna sprawiedliwość). Gdy jednak chcemy rozwijać się duchowo, to należy uwolnić się od wpływu natury materialnej, wznieść się do guny dobroci, a następnie do poziomu transcendencji. Kiedy tylko zaczniemy służyć z miłością Bogu, uwalniamy się od łańcucha karmy. Od tej chwili jej działania nie pociągają za sobą żadnych następstw.